Een producent heeft twee mogelijkheden: ofwel een wijn maken van één bepaald druivenras, ofwel van twee of meer rassen. In het eerste geval is sprake van een cépage- of varietalwijn, in het tweede van een assemblage of blend. Het doel van assembleren is dat de druivenrassen elkaar op een zodanige manier aanvullen dat de som meer is dan het geheel van de samenstellende delen.

In tal van Europese gebieden is assembleren een normale praktijk, vooral rond de Middellandse Zee. Het is alleen jammer dat etiketten meestal alleen maar iets zeggen over het herkomstgebied maar niet over de gebruikte druivenrassen. In de Nieuwe Wereld gebeurt assembleren minder; daar hecht men juist waarde aan de doorzichtigheid die het gebruik van een enkel druivenras biedt.

Assemblages zijn er in verschillende rassen, die waarbij een dominant druivenras aangevuld door een of meer andere, die waarbij twee rassen in ongeveer gelijke hoeveelheden gemengd worden en die waarbij diverse rassen gebruikt worden. Bekendste voorbeelden van assemblages zijn de rode Bordeauxwijnen. Andere voorbeelden zijn de wijnen uit de Zuidelijke Rhône en de Languedoc, de meeste champagnes, maar ook Valpolicella, Rioja en Port. Buiten Europa hebben vooral de Australiërs een reputatie opgebouwd als blenders.