Wij Nederlanders staan niet bekend als grote levenskunstenaars. In het buitenland kennen ze onze grote mond beter dan ons vermogen tot genieten. Toch geloof ik dat we het wel kunnen. Want bij de eerste zonnestralen gaan we massaal buiten op de terrasjes zitten; het gezicht genietend schuin omhoog naar de zon gekeerd.

Eenmaal in de zon geparkeerd kan het natuurlijk niet lang duren of de gedachten van de wijnliefhebber gaan uit naar de wijn met het frivoolste imago van allemaal: rosé. Ondanks het feit dat er heel serieuze rosé wordt gemaakt en rosé helemaal een ‘echte’ wijn kan zijn, blijft er iets lekker luchtigs en uitgesproken zonnigs om dit roze drankje heen hangen.

Levenskunst is – het woord ‘kunst’ zegt het al – niet iets dat je zomaar aan komt waaien, terwijl het toch ook weer sterk samenhangt met de kunst van het laten waaien. Ik stel voor dat we er allemaal eens diep over nadenken, zittend in de zon, met de ogen dicht en een glas rosé in de hand.

Misschien borrelt dan het idee op om onze stijve gewrichten eens te laven aan een wijn die wordt gemaakt door mensen die – zo wil het cliché in elk geval – de kunst van het lekker leven een stuk beter onder deknie hebben: de Brazilianen.

Hou dit voorjaar je ogen daarom eens open voor Braziliaanse rosé.

Bron: wijnbeurs